اگه مناظره اول بین کروبی و رضایی یک مناظره نامتجانس بود که هر چه رضایی کوشید کروبی را به  بحث های اقتصادی کارشناسی بکشاند، ولی دریغ از ذره ای همراهی او که البته خودش هم اعتراف کرد که می بایست در این زمینه ها کارشناسان و مشاوران کاندیداها هم در این گونه نشست ها باشند و

اگه مناظره موسوی و احمدی نژاد بیخود و بی جهت و تعمداً و با شیطنت و زیرکی احمدی نژاد به حوزه هایی کشیده شد که موسوی را کاملاً غافلگیر کرد، که البته در پایان هر آنچه بود برد موسوی بود ولی

مناظره دیشب کاملاً روال یک بحث علمی و دانشگاهی را به خود گرفت.

دیشب رضایی نمایندگی مباحث صرف تئوریک و دانشگاهی را برعهده داشت و میرحسین نمایندگی تجربه و کار در شرایط سخت را بر دوش کشید.

رضایی که با مطالعات دوازده ساله خود از نظر تئوریک و با شناخت علمی و دانشگاهی از مسایل و مشکلات کشور این روزها به خوبی در میان سایر کاندیداها جولان می داد دیشب در تقابل با موسوی کارکشته و باتجربه برخی از تئوری ها و نظریات خود را زیر سئوال دید.

اما بزرگترین دستاورد مناظره دیشب همان مصرعی بود که میرحسین در ابتدای سخنان اولیه خود در قالب یک بیانیه خطاب به ملت ایران خواند.

نوشته شده در جمعه پانزدهم خرداد 1388ساعت 12:32 توسط یکی از میان همه| |